16 Kislew 5780 | 14 december 2019
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     Israël     Media     Publicisten     
Ariel (Arik) Sharon en de Lubavitcher Rebbe ZT"L
Publicatiedatum: dinsdag 14 januari 2014 Auteur: Redactie | 885 keer gelezen
Libanon en Chizballah, Maatschappij, Gush Katif, Mediabedrog en Geschiedvervalsing, Ariel Sharon, Jom Kippoeroorlog, Zesdaagse Oorlog, Media_Politiek, Leer van de Lubavitcher Rebbe, Media_samenleving »

Een van de vele ontmoetingen tussen de Rebbe ZT"L en Sharon

"Ariel Sharon: Trotse Jood en een militair strateeg".
Zo begint Chabad.org haar biografisch artikel naar aanleiding van Sharons dood afgelopen Sjabbat. Het artikel benadrukt niet alleen zijn indrukwekkende militaire loopbaan, maar vooral zijn liefde voor Israël en het Joodse volk. Zijn sterke geest met vastberadenheid om recht te doen voor het Joodse volk, maar zorgde er ook voor dat zijn tegenstanders hem 'bulldozer' noemden. Wij beschrijven met name de invloed van de Rebbe op de voormalige generaal van de IDF, minister van Defensie en minister Huisvesting en voormalig premier van Israël.

Hoewel hij geen vroom man was, meende Sharon na de bevrijding van de Kotel in 1967 G'ds Eenheid door deze wonderbaarlijke overwinning. Dit erkende hij met een krachtige stem door te roepen dat G'd interventie had gepleegd via de Zesdaagse Oorlog. Hij uitte deze dankbaarheid door de tefillien van Chabad om toe doen, die zij op hun bekende stand bij de Kotel beschikbaar stelden [zie afbeelding]. Dit deed hij terwijl hij de Sjema zei. Mediafotograven hebben deze gebeurtenis met foto wereldwijd verspreid.

Tijdens de sjiva van de dood van zijn eerste zoon die nagenoeg enkele weken na de oorlog plaats vond, stuurde de Lubavitscher Rebbe Rabbi Menachem Schneerson ZT"L een groep afgezanten naar Sharon om de condoleance voor de Sharons te betalen. De Rebbe zelfs schreef Sharon een persoonlijke brief over dit vreselijk verlies.

Zijn zoon Gur overleed in de armen van zijn vader, nadat hij door een fatale schot uit een pistool – waarmee hij met vrienden speelden - dodelijk geraakt werd. Sharon was ontzettend blij met deze brief en noemde het warm en emotioneel.

Ontmoeting met de Rebbe
Nog geen jaar later, in 1968, bezocht Sharon de Rebbe hoogst persoonlijk op de 770 Eastern Parkway in Brooklyn, N.Y. Dit zou niet de laatste keer zijn dat Sharon een persoonlijke ontmoeting met de Rebbe zou hebben. Hierna volgden nog een aantal lange privé ontmoetingen. Later vertelde Sharon dat hij een ontmoeting gehad had met een chassidische Rebbe die een briljant militair strateeg bleek te zijn. Hij dacht terug aan de ongelooflijke kennis op gebied van mondiale zaken waarover de Rebbe beschikte. Sharon gaf aan dat dit een enorme indruk heeft op hem heeft achtergelaten.

Hoewel Israël in die tijd door de wereld beschouwd werd als een onoverwinnelijke staat, vertelde de Rebbe aan Sharon dat hij erg verbaasd was over het feit dat de Israëlische regering, ondanks hun militaire successen, erg onzeker overkwam op de internationale gemeenschap. Maar ook zo in hun acties. De Rebbe voorspelde dat acties luider spreken dan woorden waardoor de behaalde winst die Israel tijdens de Zesdaagse Oorlog had behaald, als een neerwaartse spiraal weer zou verliezen.

Sharon en zijn overleden zoon Gur.

De Rebbe had veel verdriet over het feit dat Israël de bevrijde gebieden niet categorisch verklaard heeft als onderdeel van de Staat Israël! De Rebbe legde uit dat Israël hiermee een ondubbelzinnig respect uit de wereld zou hebben afgedwongen. Dit zou veel bloedvergieten aan beide kanten geminimaliseerd hebben. De Rebbe drong Sharon daarom aan om de politiek leiders aan te moedigen om sterk te staan voor de veiligheid van Israël en deze situatie niet in ongewisse te laten.

Ook sprak de Rebbe met Sharon uitgebreid over de verantwoordelijkheid die hij en andere Israëlische leiders hebben op gebied van Joods onderwijs en Joodse praktijk wereldwijd, zoals een nationale geest die niet in zijn eentje het Joodse volk kan onderhouden. Later vertelde Sharon dat hij verbaasd was toen de Rebbe de val van de IJzeren Gordijn in 1968 voorspelde, waardoor de Russische Joden vrij zouden komen om de Sovjet-Unie te kunnen verlaten.

Sharon heeft meerdere malen - zowel em public als in zijn schrijfsels - duidelijk gemaakt dat hij in de Rebbe de Joodse leider zag met wie hij openlijk over militaire strategie, politieke kwesties als existentiële kwesties besprak, omdat die voor het Joodse volk van vitaal belang is. Sharon erkende de Rebbe als zijn persoonlijke wijze, scherpzinnige gids die ook invloed had op zijn eigen geestelijk leven.

Jaren later, na de dood van de Rebbe in 1994, vertelde Sharon dat hij zich bevoorrecht voelde dat hij een uniek wijs geleerde heeft leren kennen die ook een veel alziend strateeg was die gefocust was op het voorbestaan, maar ook de veiligheid van het Joodse volk, wereldwijd.

Militair advies van de Rebbe
Ook tijdens zijn leiderschap in de IDF bleef Sharon contact houden met de Rebbe. Op een gegeven moment heeft de Rebbe zijn zorg over de verdedigingslinie Bar Lev in de Sinai-woestijn geuit. Deze zou niet efficiënt genoeg werken bij een eventueel nieuwe aanval van de Egyptenaren. Hij vergeleek de Bar Lev met de noodlottige Franse linie Maginot. Die bleek en regelrechte ramp te zijn tijdens de Duitse invasie in het voorjaar van 1940.

Dit advies was van cruciaal belang. Sharon vroeg in 1970 aan de Rebbe of hij nu wel of niet op zijn post moest blijven met zijn leger. De Rebbe reageerde zeer uitgebreid dat hij op zijn post moest blijven.

Sharon heeft het advies, die de Rebbe met klem had gegeven, opgevolgd. Helaas werd hij begin 1973 gedwongen zich terug te trekken door nationaal beleid omdat vele hoge officieren met pensioen gingen. Ondertussen hielp hij met het vormen van de Likud [eenheid]-partij onder leiding van oppositieleider Menachem Begin. Enkele weken later werd Sharon naar het front geroepen omdat de Jom Kippoer oorlog uitgebroken was.

In de eerste uren van de oorlog, bewees de Rebbe zijn strategische analyse over de Bar Lev linie. Egypte veroverde de linie wat honderden levens gekost heeft, maar ook een nationaal paniek dat door het hele land te voelen was.

Ondanks de paniek, bleef de Rebbe zeggen dat Israël deze oorlog op een wonderbaarlijke wijze zal overwinnen. Door zijn jarenlange ervaring, was Sharon in staat om de teugels naadloos aan te halen en onder zijn leiding trok de Israëlische unit over de Suea Kanaal en omsingelden Sharons troepen het Egyptische Derde Leger. Sharon werd als alom geprezen, omdat hij het verloop van de oorlog had 180 graden gekeerd.

Een diepe persoonlijke band

Bar mitswe-feest in Kfar Chabad van een van de zonen van Sharon

Chabad.org vertelt in hun artikel over de groeiende persoonlijke band tussen de Rebbe en Sharon. Hij was ook vaak op Kfar Chabad te vinden. Sowieso tijdens de chaĝiem [Joodse feestdagen]. Hij vierde daar zelfs de bar mitswes zijn drie zonen.

In de daaropvolgende decennia bleef Sharon op en neer reizen naar de Rebbe voor zijn leiding en broches [zegeningen]. De Rebbe aan zijn kant bleef Sharon aanmoedigen om alles in zijn macht te doen om de veiligheid van Israël te waarborgen. Maar ook wilde de Rebbe dat Sharon de Joodse betrokkenheid zou promoten, onderwijs en het naleven van de mitswes [geboden]. De Rebbe legde uit dat dit van cruciaal belang was voor de Joodse continuïteit.

Zijn band met de Rebbe heeft ook een diepe invloed gehad op zijn eigen religieuze overtuiging en naleving. Hoewel Sharon niet religieus was, moedigde de Rebbe hem wel aan om het Jodendom na te leven, waardoor Sharon af en toe ook tefillien legde, met Poeriem naar de Megilla Esther luisterde en de matses voor Pesach van de Rebbe ontving [zie afbeelding]. De Torastudies die Sharon deed, beïnvloedde hem waardoor hij heel vaak “im jirtse Hasjem... Als G'd het wil" zei met betrekking tot zijn hoop op de toekomst. Dit was heel erg zeldzaam onder zijn generatie van Israëlische politici.

Lang voor zijn politieke carrière, benadrukte de Rebbe Sharon om de verworven gebieden die Israël tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 verworven had, te omarmen. Wanneer hij dat niet zou doen, zou hij een dwaas zijn. Ook zei hij dat Israël in haar eigen kracht moest geloven. Sharon nam de woorden van de Rebbe in acht en werkte onvermoeibaar door aan het vernieuwen van het Joodse leven in Judea, Samaria en Gaza.

Helaas werd Sharon gedwongen af te treden als minister van Defensie in 1982 toen hij werd beschuldigd dat hij de moord op de Palestijnse en Libanese sjieten in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla in Beiroet verzuimd zou hebben. Ondertussen heeft de Libanonoorlog Israël zowel sociaal en politiek in een verkeerd daglicht gesteld.

Toch lukte het Sharon de volgende 2 decennia een aantal belangrijke posities in het kabinet te vervullen. Bij de ineenstorting van de Sovjet-Unie, verwelkomde Sharon als minister van Huisvesting en Bouw honderdduizenden Russische Joden in de vroege jaren 90. "Ik herinner me dat wat de Rebbe zei onmogelijk klonk [de voorspelling van de Rebbe over de val van de IJzeren Gordijn]," zei Sharon. "Maar blijkbaar is alles mogelijk en de Rebbe had zoals altijd gelijk."

Premier van Israël
In 2001 werd Sharon tot premier van Israël gekozen. Dat jaar, in september, begonnen de Palestijnen met hun 2e intifada. Deze was gewelddadiger en duurde langer dan de 1e in 1990. Bussen en restaurants werden gebombardeerd en het toerisme kwam werd platgelegd. Maar liefst 4 jaar heeft deze ellende geduurd.

In 2005 heeft Sharon tegen het advies van de Rebbe in, Israël laten terugtrekken uit Gaza, die Israel in 1967 nog had verworven. Nog geen half jaar later, in 2006, raakte Sharon als premier in coma. Deze coma heeft tot afgelopen Sjabbat geduurd. Toen is Sharon overleden.

Premier van Israël
In 2001 werd Sharon tot premier van Israël gekozen. Dat jaar, in september, begonnen de Palestijnen met hun 2e intifada. Deze was gewelddadiger en duurde langer dan de 1e in 1990. Bussen en restaurants werden gebombardeerd en het toerisme kwam werd platgelegd. Maar liefst 4 jaar heeft deze ellende geduurd.

In 2005 heeft Sharon tegen het advies van de Rebbe in, Israël laten terugtrekken uit Gaza, die Israël in 1967 nog had verworven. Nog geen half jaar later, in 2006, raakte Sharon als premier in coma. Deze coma heeft tot afgelopen Sjabbat geduurd. Toen is Sharon overleden. Sharon overleefde zijn 1e vrouw Margalid, zijn 2e vrouw Lily en zijn zoon Gur. Hij wordt overleefd door Omri en Gilad Sharon.

Terwijl Ariel Sharon zal worden herinnerd als een briljant en onverschrokken generaal en militair strateeg, maar ook een formidabele politicus. Maar: "Vóór en boven alles, ik ben een Jood. Mijn denken wordt gedomineerd door de toekomst van de Joden binnen 30, 300 en in 1000 jaar. Dat is wat mij bezighoudt en dat staat voor mij op de eerste plaats."

Over de begravenis die gisteren plaatsvond, schreef de Vlaamse Vrienden van Israel:

"Oud-premier Wim Kok, die bijna 12 jaar geleden de Nederlandse politiek de rug toekeerde, vertegenwoordigde zowel Nederland als het Groot-Hertogdom Luxemburg. Wim Kok legde een krans neer op het graf van Sharon. Ook persoonlijk aanwezig was Geert Wilders, boegbeeld van de Partij voor de Vrijheid maar dat was te verwachten van deze gekende pro-Israëlactivist.

Het Nederlandse kabinet stuurde evenals de Belgen en de Luxemburgers haar kat naar de plechtigheid. Mark Rutte verzekerde dat Nederland ook niet aanwezig zou zijn bij de eerbetuiging aan Sharon in de Knesset, noch bij de bijzetting later op de ranch van Sharon in de Negev-woestijn. Oef! De Nederlanders konden weer opgelucht ademhalen.

President Peres [90]

Opmerkelijk is dat ook president Barack Obama weigerde te komen en liever op vakantie bleef in Hawai. In plaats daarvan stuurde hij zijn stalknecht Joe Biden. Toen onlangs Nelson Mandela overleed haastte Obama zich om er persoonlijk aanwezig te zijn. Merkwaardig, alhoewel.

Ziezo, dat weten dan ook weer. Ik ben benieuwd wie er allemaal gaat opdagen als ooit ‘El Presidente’ Mahmoud Abbas zijn kopje definitief neervlijt. Gelieve dit artikel dan maar goed bij de hand te houden, zomaar, ter vergelijking.

De volledige lijst van de aanwezige internationale vertegenwoordigers volgens The Times of Israel.

  • Joe Biden, Vice President of the United States of America
  • Tony Blair, Special Envoy to the Middle East (and Former Prime Minister of the United Kingdom), accompanied by Hugh Robertson, Minister of State for the Foreign and Commonwealth Office of the United Kingdom
  • Jiří Rusnok, Prime Minister of the Czech Republic
  • Julie Bishop, Foreign Minister of Australia
  • Frank-Walter Steinmeier, Federal Minister for Foreign Affairs of the Federal Republic of Germany
  • Liviu Dragnea, Vice Prime Minister of Romania
  • Gerald Klug, Minister for National Defense and Sport of the Republic of Austria
  • Fotis Fotiou, Defense Minister of the Republic of Cyprus
  • Dimitris Avrampolous, Greek Minister of DefenceTomasz Siemoniak, the Minister of National Defense of the Republic of Poland
  • Chris Alexander, Citizenship and Immigration Minister of Canada
  • Wim Kok, Former Prime Minister of the Netherlands, also representing the Grand Duchy of Luxembourg
  • Armand De Decker, Second Vice President of the Senate of the Kingdom of Belgium
  • Masagos Zulkifli, Second Foreign Minister of the Republic of Singapore
  • Angel Velitchkov, Deputy Foreign Minister of the Republic of Bulgaria
  • Hélène Conway-Mouret, Minister Delegate for French Nationals Abroad of the Foreign Ministry of the French Republic
  • Marta Dassù, Deputy Foreign Minister of Italy
  • János Fónagy, Parliamentary State Secretary for National Development of Hungary
  • Samuel Schmid, Former President of Switzerland
  • Wang Changyi, Former Ambassador of the People’s Republic of China to Israel and previously Assistant to the Foreign Minister of the People’s Republic of China
  • Ambassador Wegger Strommen, Political Director of the Ministry of Foreign Affairs of the Kingdom of Norway."

Lees hier [ENG] een uitgebreide rapportage over zijn begravenis.

Misstanden over Sharon [door Likoed.nl]
Sharon is nog niet begraven, echter de leugens over hem in de Nederlandse media – vaak klakkeloos overgenomen van de Palestijnse propagandamachine – vliegen massaal in het rond.

Hieronder een aantal wel heel opvallende voorbeelden.

1. Het veiligheidshek zou een plan zijn van Sharon
“Hij [Sharon] was ook initiatiefnemer van de beruchte Westoeverbarrière (de ‘muur’).” (Trouw)

Dat is niet waar. Het veiligheidshek is een besluit geweest van de socialistische regering onder premier Barak. Als oppositieleider was Sharon lange tijd tegen. Eenmaal gekozen tot premier heeft Sharon besloten om de bouw van het hek wel voort te zetten, onder geweldige druk van de publieke opinie door de golf van Palestijnse aanslagen (70-80% van de Israëlische bevolking was voor).

2. Sharon zou aangestuurd hebben op het bloedbad in Sabra en Shatila
“In die Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon werden in 1982 met medeweten van Israëlische militairen honderden, mogelijk duizenden mensen vermoord.” (ANP)

Dit is ook een vreemde verdraaiing van de feiten. Het zijn christelijk-Arabische milities geweest die vele honderden burgers hebben afgeslacht in Sabra en Shatila. Bij die slachting heeft geen enkele Israëlische soldaat zelfs maar een Palestijn gedood. De christenen gingen zo te keer in deze kampen omdat de Palestijnen een aantal weken daarvoor honderden christenen met bijlen en messen hadden afgemaakt, in de christelijke stad Damour.

De vraag is of het Israëlische leger op dat moment wel verantwoordelijk was voor de veiligheid van de burgers van Sabra en Shatila en of het dan de gebeurtenissen wel had kunnen voorkomen. Bovendien was er sprake van een oorlogssituatie, waarin beslissingen over leven en dood onder grote druk en met heel moeilijke afwegingen tot stand komen.
Een onderzoek constateerde dat Sharon wel indirect verantwoordelijkheid droeg, omdat hij nalatig was geweest om te reageren op de signalen. Wat dat betreft is het vergelijkbaar met de gang van zaken rond Srebrenica. Ook daar was sprake van nalatigheid in het reageren op signalen. De Nederlandse verantwoordelijk kan groter worden genoemd: er waren in Srebrenica veel meer doden (minstens 6.000), het was beter te voorzien, de Nederlanders waren al ter plaatse, de Nederlanders waren er juist met de opdracht om de burgerbevolking te beschermen en er kwam pas na zeven jaar een onderzoek van een parlementaire enquêtecommissie – in Israël na tien dagen.

Overigens hoor je nooit meer iets over de werkelijke daders of over de andere 150.000 doden uit de Libanese burgeroorlog tussen Palestijnen en Libanese christenen, sjiieten en soennieten – en de rol van Syrië daarbij. Alleen in verband met Israël wordt hier steeds weer aan herinnerd.

3. Het bezoek van Sharon aan de Tempelberg zou de tweede intifada hebben veroorzaakt
“[Sharon] provoceerde de Palestijnen met een bezoek aan de Tempelberg, een plaats die voor joden en moslims heilig is. Het werd de aanleiding voor de tweede Palestijnse opstand, de tweede intifada.” (NOS)

De bewering is typisch een sprookje uit de Palestijnse propaganda. Het is volstrekt niet waar, zoals ook het officiële rapport van de internationale Mitchell Commissie concludeert. Het geweld was lang vooraf gepland en aangekondigd. Dat is voor iedereen zelf trouwens eenvoudig te constateren. Op de Likoed site staan twee artikelen uit de internationale media die het geweld aankondigen: ‘Arafat talks of battles in a few weeks’  en ‘Palestinians prepare for September war’. 

Deze berichten dateren van drie maanden voor het begin van de tweede intifada. Toen was dus al algemeen bekend dat Arafat het geweld aan het voorbereiden was.

Zoals die artikelen al laten zien, was het de bedoeling van Arafat om de tweede intifada te laten beginnen nadat hij de Amerikaanse vredesvoorstellen zou hebben getorpedeerd. Het was de bedoeling om zo de aandacht van dat feit af te leiden.
En zo is het ook gegaan. De 4.000 doden die tijdens de tweede intifada vielen onder Palestijnen en Israëli’s waren geen gevolg van het bezoek van Sharon – dit geweld werd cynisch gepland en georkestreerd door Arafat.
Zie uitgebreider: Weduwe erkent: Arafat plande en leidde de tweede intifada.

Over de doden niets dan goeds, zegt het spreekwoord.
Het is dan ook zeer betreurenswaardig dat de Nederlandse media bij een in memoriam van een zo belangrijk staatsman, zulke lasterlijke leugens plaatsen, verspreid door de vijanden van Israël.

Copyright © 2014 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2019 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.